Tysiąc dłoni nienawiści

Stała w koszmarnym tunelu, z głową podniesioną do góry. Korytarz wysoki na kilka metrów, wąski na ledwie dwa. Bez źródeł światła, a jednak ze ścian dało się dostrzec wystające dłonie. Nie padało na nie żadne światło – wydawały się emanować własnym – tylko po to by przerażać.

Uwięziona w koszmarze postać nadal się nie poruszała. W pomieszczeniu panowała idealna cisza i bezruch spowodowany przez paniczny lęk. Kiedy tylko do świadomości dotarło że znajduje się nieznanym, makabrycznym pomieszczeniu, mózg wysłał impuls nakazujący przeraźliwy krzyk. Ten jednak nigdy się z ust nie wydobył. Strach był zbyt duży. Miejsce było bardziej upiorne niż wszystkie dotychczasowe koszmary. Było prawdziwe. To nie był sen z którego można się obudzić krzycząc czy w rzucając się na łóżku.

Cisza trwała może sekundy, minuty, a może całą wieczność. W końcu postać na środku zaczęła się budzić. Z paraliżu wywołanego strachem. Pytania o miejsce, czas i cel znalezienia się w tym miejscu nie miały sensu. Było to przecież pomieszczenie nierealne, nie mogło być prawdziwe. Tylko chory umysł mógłby wymyślić coś tak potwornego.

Osobiście

Liryki nie znoszę, nie cierpię i w uważam za zbyt ckliwą i pretensjonalną, by traktować ją poważnie. Wywołuje u mnie najczęściej mdłości (poza kilkoma wyjątkami, np twórczością Antoniego Słonimskiego czy nielicznymi fraszkami). Z tego względu myśl, że kiedykolwiek mógłbym pisać wiersze pozostawała w sferze tak odległej, że nie śmiałem się nią nawet straszyć. Mimo to, zupełnie znienacka, dostałem ową myślą prosto w twarz. I tak powstał jeden jedyny utwór tego rodzaju. Elegia, do osoby w której kiedyś się zakochałem.

Wtorek.

Dziś nietypowo. Zamiast typowego wpisu – dłuższa i bliżej nieokreślona forma. Boję się nazwać tą elukubrację, ale uznałem że mogło być gorzej. Tekst wędruje więc do publicznej szuflady, do której zajrzeć może każdy. A ja nawet zaproszę do czytania.