Jan Stojke

Stała w koszmarnym tunelu, z głową podniesioną do góry. Korytarz wysoki na kilka metrów, wąski na ledwie dwa. Bez źródeł światła, a jednak ze ścian dało się dostrzec wystające dłonie. Nie padało na nie żadne światło - wydawały się emanować własnym - tylko po to by przerażać.

Uwięziona w koszmarze postać nadal się nie poruszała. W pomieszczeniu panowała idealna cisza i bezruch spowodowany przez paniczny lęk. Kiedy tylko do świadomości dotarło że znajduje się nieznanym, makabrycznym pomieszczeniu, mózg wysłał impuls nakazujący przeraźliwy krzyk. Ten jednak nigdy się z ust nie wydobył. Strach był zbyt duży. Miejsce było bardziej upiorne niż wszystkie dotychczasowe koszmary. Było prawdziwe. To nie był sen z którego można się obudzić krzycząc czy w rzucając się na łóżku.

Cisza trwała może sekundy, minuty, a może całą wieczność. W końcu postać na środku zaczęła się budzić. Z paraliżu wywołanego strachem. Pytania o miejsce, czas i cel znalezienia się w tym miejscu nie miały sensu. Było to przecież pomieszczenie nierealne, nie mogło być prawdziwe. Tylko chory umysł mógłby wymyślić coś tak potwornego.

Przeczytaj resztę tego wpisu »

Jedno. Jedyne. Wielkie i ogromne. Chyba większych mieć nie można. Kto je spełni?

Gdybym miał, albo chociaż w nią wierzył, to bym sprzedał. Duszę. Zapitą, skurwysyńską, pragmatyczną duszę. Serca sprzedać nie mogę bo już nie mam. A do nerek przywiązany jestem. Zresztą pieniądze by tu nie pomogły - jedynie chlać byłoby za co. Szczęśliwie(?) mam kilka Chivasów w barku (a Ty Bartku nawet jak umrę to masz mi to whisky przynieść na pogrzeb!).

Przeczytaj resztę tego wpisu »

Krótko: brakuje mi czasu. Nie żebym narzekał, ale luty będzie jednym z tych miesięcy, kiedy wydaje mi się że 7 dni to zdecydowanie za mało, a 24h to ilość godzin zupełnie niewystarczająca by sprostać wszystkim obowiązkom. A wypadałoby przecież czasem spać. Lubię to, choć momentami jestem przerażony.

Miało być też coś o Cloverfield (aka Project: Monster ), ale nie ma sensu pisać. Film kiepski, nie warty pieniędzy wydanych na bilet. Niestety.

Wybaczcie, że tak mało -  wracam do pracy. Kiedy tylko znajdę czas (a nie mam nawet kiedy go szukać!) napiszę więcej.

ps Spójrzcie na dziewczynę - jest coś diabelskiego w tej niewinności, prawda?

Żyję. O podróży będzie innym razem, teraz sprawa ważniejsza: wróciłem zakochany. Londyn mnie urzekł i już teraz mogę zadeklarować (a jak wiadomo słowo pisane zobowiązuję), że do miasta na wyspach wrócę. Prędzej niż później, a kto wie, może kiedyś na stałe? Oby.
W tej chwili jestem jeszcze zauroczony miastem w którym przy przerażająco ciasnych drogach stoją smutne światła sygnalizacji. Mimo tylu samochodów (bo miałem nawet okazję utknąć w korku i spóźnić się na samolot) powietrze jest czyste, pachnące i siedząc w samochodzie czujemy tą przestrzeń. Okazało się że podróż, nawet taksówką przez samo centrum, może być przyjemna . Naprawdę. Mieszkańcy, choć starają się dotrzeć do domów by rozkoszować się ciszą (swoją drogą miasto jak na takie tłumy jest niesamowicie ciche) czynią to nad wyraz spokojnie.

Przeczytaj resztę tego wpisu »

Pogoda mnie zaraziła szarością. Od 4 dni jestem zbyt leniwy nawet na to, żeby mi było to obojętne. A ponoć najgorszym dniem roku był poniedziałek. Przynajmniej tak stwierdziła przemiła sprzedawczyni, kiedy to poszedłem na zakupy w celu poprawy humoru (jak człowiek wraca z komendy musi coś zrobić w tym kierunku, prawda?). To jedna z (zakupy jako lekarstwo na kiepski nastrój… co zrobić). Zastanawiam się tylko co przeraziło mnie bardziej: jej uprzejmość (mimo, że jak sama powiedziała a z czym się zgodziłem, kiepski jest ten tydzień) czy fakt, że sam na uprzejmość zdobyłem się tak łatwo. Swoją drogą, albo ja ostatnio inaczej odbieram ludzi, albo to oni są dla mnie milsi (pomijam tych wiele sympatycznych złośliwości). Zupełnie nie widzę powodu. Przecież ja cham i prostak jestem.

Okazuje się też, że bycie jobless wcale nie jest fajne, bo człowiek ciągle coś robi. Doszło nawet do tego że w czwartek lecę na spotkania, do których nie mam wcale zamiaru się przygotować. Inna sprawa, że pewnie nie dolecę na miejsce. Znając moje szczęście zginę w katastrofie - przy okazji tych fatalistycznych myśli okazało się, że mam wielu przyjaciół i już kilka osób zadeklarowało zajęcie się m.in. komputerem, monitorem i resztą sprzętu. Dziękuję!

Aha. Do trumny proszę mnie ubrać w stylu casual i włożyć jakiś odtwarzacz CD (grzech puszczać taką muzykę z mp3) z płytą Tomasza Stańko - tą którą dostałem od Ciebie:-* Chociaż nie… proszę mnie skremować, a Tomasza Stańko puszczać “w słuchawkach” - te zaś zakładać na urnę. Tak będzie chyba najlepiej. Nie wiem jak z akustyką, ale narzekał nie będę, bo niby jak? Ha ha.

Indolencja umysłowa się rozszerza i jak widać dopadła też mnie. Bywa. Bardziej optymistycznych wpisów proszę spodziewać się po moim (oby) powrocie.

ps w piątek (25 luty) przedpremierowe pokazy filmu Projekt: Monster. Jak tylko zobaczę (a mam nadzieję, że uda się już w piątek) napiszę kilka słów.

pps ładna kobieta, krótka rozmowa, trochę Akona i od razu człowiekowi lepiej. A dziewczyna ze sklepu ma na imię Asia.

Jestem Potworem. Tak ja. Nie zmieniam się jednak w nocy w bestię (przynajmniej nie taką) - wręcz przeciwnie. Jestem potworem za dnia szczególnie.

Bestią wykreowaną przez nowoczesny marketing, reklamę i PR. Zwierzęciem w urbanistycznej dżungli, konsumentem, które kocha swoje środowisko naturalne. Na mózgu mam zapewne metkę, a w środku katalog brandów. Moim domem jest betonowe miasto. Uwielbiam chodniki, ulice, przezroczyste windy i oszklone budynki. Tworzą one widok równie piękny jak zachód słońca nad morzem czy górach. Nie mam nic przeciwko, by mieszkać w środku dużej metropolii (byle wysoko, żeby móc podziwiać widok).

Przeczy to może mojemu nonkonformizmowi, ale trudno uciec przed globalizacją. Ja się jej poddaję w sposób świadomy. Nie walczę, bo to walka skazana na porażkę. Nie płynę też z nurtem, ale bacznie przyglądam się kierunkowi.

Przeczytaj resztę tego wpisu »

Słowa w tytule moje, ale pewnie nie raz wypowiedziane wcześniej. Dyskutować z tym nawet nie zamierzam, mógłbym się za to podpisać ręcami i nogami, gdyż zgadzam sie w pełni. Szkoda zatem, że w naszym szarym kraju, dziewczyny w 90% maja miny naburmuszone, nosy zadarte (jestem wredną suką, spadaj frajerze) tudzież krzywią sie jakby właśnie zjadły cytrynę. Naprawdę kwaśną cytrynę

A przecież na uśmiechu można w zasadzie tylko zyskać. Stracić kobieta może jedynie w przypadkach nadzwyczajnych. Choć sam jestem osobnikiem dość wybrednym (kto zna ten wie) uśmiech zawsze sprawia że robi mi się cieplej i w ogóle milej. Szczególnie gdy uśmiecha sie kobieta piękna. O, w takim wypadku staje się natychmiast kompletnie bezbronny. Poważnie.

Piękny uśmiech przyjmuje też właściwości magnesu, a zdarzyło sie nawet że przyciąganie było silniejsze niż ziemskie. Tym sposobem… no cóż… na imię jej Klaudia

Z wyprawy do Czech (w łapach miałem aparat z obiektywem dla zboczeńca) przywiozłem też ciekawe wnioski. Otóż to, co Czeszki czyni tak pięknymi to nie fakt że ich uroda jest znacząco większa od rodzimych niewiast. One po prostu częściej sie uśmiechają, co swoją, drogą czyni całe Czechy krajem dużo sympatyczniejszym. Szkoda, wielka szkoda, że Polki robią to rzadko. Odwzajemnienie uśmiechu również nie wchodzi w grę, prędzej można dostać od pobliskiego dresika-chłopaka lub spotkać sie z dziwna miną, która po przełożeniu na słowa brzmiałaby zapewne “na co sie gapisz idioto?”. Życie…

Uśmiech może być piękny (to zawsze), a jeszcze lepiej kiedy jest intrygujący. Może być też zaproszeniem i same wiecie najlepiej jak to zrobić. Jedną z najbardziej rozbudowanych form jest ten, kiedy przygryzacie seksownie wargi.

Opcji jest wiele, a sztuka uśmiechania skomplikowana. Dokładnej analizy pisał nie będę. Po prostu uśmiechajcie się

ps I jeszcze coś do posłuchania (idealnie pasującego do treści):

 Michael Buble - When You’re Smiling

Dziś krótko bo trochę bezcelowo. A w zasadzie to mam do przekazania jedynie muzykę i strzępy myśli.

Wiem, że Christina Aguilera by się obraziła za wrzucanie jej kawałków do internetu, ale primo - i tak już tu są, secundo - nie miałbym innej możliwości, żeby się podzielić. Zatem:

Christina Aguilera - Candyman - kawałek przy którym wydaje mi się że nawet ja mógłbym dobrze zatańczyć Nie wiem czy z Wami będzie tak samo, ale mnie rusza i muszę do niego przynajmniej potupać.

Jeszcze trochę ogłoszeń duszpasterskich. Znajoma Wiewiórka (która jest o tyle wyjątkowa, że nie robi zapasów na zimę) głośno się wczoraj zastanawiała skąd biorą się takie kobiety, jak na zdjęciach, które umieszczam. Odpowiedź jest banalna ( o banałach niedługo będzie nieco szerzej): z Photoshopa. Przynajmniej większość. Aha, Wiewióro - masz przerąbane za nocne pranie mózgu.

Na koniec jeszcze chciałem pozdrowić (w sumie nie wiem czemu) Patryka i jego szefa (chłop ma wiele racji) oraz zachęcić wszystkich do komentowania. Licznik odwiedzin się zaraz przekręci (no dobra - przesadzam), a komentarzy jakoś tak mało, co mnie niezmiernie smuci.

ps Z braku białego wina stwierdzam, że whisky z kawiorem to całkiem niezłe połączenie.

pps Co do wina: polecam Tokaji Aszu. Bardzo słodkie, gęste i… po prostu idealne. Ja niestety już nie piję bo mi się kojarzy. Dobrze. Ale to nie czas na wspominanie. Spróbujcie.

ppps Kto widział American Psycho deceni ten oto filmik. Enjoy!

Dawno już nie narzekałem. Nie żebym teraz miał zamiar, choć faktycznie jest na co. Wywalenie z pracy to zawsze dobry powód. Na szczęście zupełnie się tym nie przejmuję. Zresztą stało się to na życzenie - jeszcze nie nauczyłem się trzymać języka za zębami (i nie mam zamiaru).

Swoją drogą jestem chyba zbyt wymagający względem pracy, a bycie jobless (powiedzmy, bo akurat w tym fachu zarabiać trudno nie jest, więc bezrobotny ze mnie bardzo naciągany) nawet mi odpowiada. Lenistwo nie ma z tym nic wspólnego - lubię pracować, ale wtedy kiedy chcę, a nie od 8 do 16. Nawet kiedy miałem okazję “wysługiwać” się pewnej firmie, gdzie mogłem zjawiać się po 9 i wychodzić przed 15 nadal mi to nie pasowało. Co zrobić. Jestem Kotem.

Ostatnio zamiast iść przed siebie postanowiłem zrobić coś jeszcze lepszego. Ruszyłem w cztery strony świata jednocześnie. Pomysł genialny, bo nie marnuję czasu. Odwróciła się też karta z nadrukowanym na niej “Q”. Nie jest to kier, ale trefl jak najbardziej. Coś przynosi mi ostatnio szczęście - mam nadzieję, że zostanie tak na dłużej. To zawsze miłe kiedy kobieta daje swój numer, następnego dnia inna zaprasza na herbatę, a jeszcze inna… no nieważne Jest miło, choć nadal nie mam tego na czym zależy mi najbardziej. Ale przecież podążam w cztery strony. Gdzieś czeka skarb. Znajdę go. Yarrr!

Moje filozoficzne podejście do życia zawsze pozwalało na wypracowanie, w większości dobrych i sprawdzających, się teorii, które z koeli łatwo było przekuć w rady. Zawsze uważałem, co przyznaje bez fałszywej skromności, że byłbym dobrym psychologiem. Leczenie innych przychodziło mi z reguły bardzo łatwo, mimo że byłem jedynie racjonalista. Empirycznie moje idee były sprawdzane przez innych. Z dobrym skutkiem w czym pomagał, chyba zbyt wysoki, poziom empatii. Ekstrawertyzm ma więcej słabych niż mocnych stron.

Przeczytaj resztę tego wpisu »